Ballabona stem je met je Hart

Vanaf deze plek wil ik graag iedereen bedanken voor de overweldigende steun voor mijn burgemeesterscampagne. Ik heb vele hartverwarmende reacties van jullie allen mogen ontvangen. Op straat en in de tram heb ik diverse jongeren en zelfs een hoop ouderen gezien met T-shirts met opschriften als Ballabona4Mayor, and I  Ballabona. Op ramen hier in de buurt zag ik de campagneposter met heel groot mijn kop, en eronder in turquoise letters: Ballabona Stem je met je Hart! Ik hoefde AT5 maar aan te zetten en ik zag mijn guitig lachend gezicht op de tv, altijd begeleid door mijn zorgvuldig uitgekozen verkiezingstenue. Het regende fanmail in mijn brievenbus en in mijn e-mailbox. In de metro werd ik herkend en aangehouden voor een handtekening. In korte tijd was ik op de sociale ladder gestegen van naamloze buurvrouw in een saai flatje op de Kadijken, tot een Amsterdamse coryfee die vrijwel dagelijks in het Parool wordt genoemd. Zelfs collega’s Theodoor Holman en Youp van ‘t Hek staken de loftrompet.

Behalve lof en roem zag ik in dagbladen zo nu en dan ook wel kritiek, Ballabona zou niet energiebesparend genoeg zijn, Ballabona propageerde de terugkeer van de milieugevaarlijke gloeilamp en de geneugten van terrasverwarming, Ballabona koketteerde te veel met haar knuffelallochtoonschap; sommige columnisten vonden Ballabona te buitenlands, iemand die alleen praat over werkeloze-alleenstaande-allochtone-vrouwen-problematiek, anderen vonden haar een nietszeggende huisvrouw, of een antifeministe die de vrouwenzaak geen goed doet. Ik zou drastische maatregelen tegen hondenpoep voorstaan en opheffing van de Opiumwet. Volgens de glossy’s was Ballabona niet sexy gekleed en veel te dik, en moest ze eens naar de kapper. De leef-gezond lobby’s vonden Ballabona’s levensstijl veel te Bourgondisch. Ze zou te vet eten, te veel vlees en weinig groente. Ze zou het verkeerde voorbeeld geven aan kinderen door in een interview te zeggen dat ze dol was op patat met mayo en HEMA-worst.

De Ballabona-hype was hevig, maar van korte duur. Maar ach, publiciteit is publiciteit, zoals het gaat in het politieke spel. Het maakt niet uit wat ze schrijven, als ze maar schrijven! Jammer van Cohen, dat het niet geworden is wat hem voor ogen stond. Hij had heel veel verwacht van mijn kandidatuur als zijn opvolgster. Ik heb hem een aantal malen gesproken, een paar keer in de Stopera en ook nog in de ambtswoning tussen de verhuisdozen. Het leek me wel een fijn optrekje, al zou ik de worstenmakerij aan de Wittenburgergracht wel missen.
Maar goed, zullen jullie je afvragen, wat gebeurde er toen plotseling met Ballabona? Waarom verdween zij zo snel van het Amsterdamse politieke toneel, na deze overweldigende maar kortstondige carrière? Waarom werd het niks met Ballabona terwijl ik toch enkele weken lang de gedoodverfde kandidate was, de vrouw die de stad zou leiden, die de Noord/Zuidlijn weer in het spoor zou trekken, die de boel bij mekaar zou brengen, die de stad weer uit de eeuwige bouwput zou loodsen. Een unieke vrouw, geknipt voor de baan van burgermoeder, een vrouw bij wie iedereen zich fijn voelt en kan uithuilen, die altijd het juiste woord weet te vinden, of je nu een verkoper van de daklozenkrant bent, of de schoonheidsspecialiste van de koningin.

Na enkele koortsachtige weken, waarin ik me van studio naar studio en van interview naar interview sleepte, had ik het gehad. Ik was het zat, ik was het beu, het was mooi geweest. Ik was moe. Ik had gewoon geen zin meer in het gezeur. Ik had ook niks meer te melden. Nu zit ik weer lekker op het dakterras met vriendin Conchita, te genieten van de lange zomeravond, uitkijkend over het water, met een wit wijntje en een groot bord chorizo’s en tortilla’s, mobieltje uit, telefoon van de haak, computer in de slaapstand, geen getwitter. Geen politiek voor Ballabona…nooit meer!