A Tavola: 7 ½
Zomerweer nodigt uit tot terrasbezoek en, ja, waarom niet ook tot een etentje.
Waarom dan niet gelijk het een met het ander combineren. Johannes van Dam heeft dat goed bekeken. Hij gaat wekelijks lekker uit eten en krijgt bovendien geld toe. Tenminste dat neem ik aan. Eens kijken of ik kan wat hij kan.
Op een zomerse avond streek ik met gezelschap neer op het Kadijksplein. Vestje bij de hand want het was niet overdreven warm. Toch was het gezellig druk bij A Tavola. Niemand van ons was hier al eerder geweest. Ik had gereserveerd, maar toch verliep de toewijzing van de tafel onduidelijk. De serveerster sprak geen Nederlands, en op mijn Italiaans reageerde ze in het Engels. In welk land zitten we hier?
Tijdens ons gehele verblijf worden we door drie à vier (ben de tel kwijtgeraakt) verschillende mensen bediend, allen onverschillig. Al snel komt er een mandje brood met tapenade. Dat is prima, als je uit eten gaat heb je honger. Ook komt er ongevraagd een asbak op tafel, een onsmakelijk gezicht. De witte huiswijn (€ 21,50) wordt ontkurkt en zonder dat iemand mag voorproeven ingeschonken. De prijs is acceptabel en de wijn staat in een koeler. Dan het water. We vragen om gewoon water, maar dat schijnt er niet te zijn. Kennelijk is dit pand als enige in Amsterdam (samen met Harkema in de Nes) niet aangesloten op het drinkwaternet. Kortom we worden veroordeeld tot flessen mineraalwater uit het verre Italië: €4,50 per driekwart liter. Volstrekte geldklopperij want leidingwater zou prima zijn geweest. Kennelijk heeft A Tavola deze extra omzet nodig voor de bedrijfsvoering.
Het publiek is overwegend 40 en zelfs 50+. Maar in de verte zit een groepje jongere kantoorballen met blauwe pullovers om de nek geknoopt. Voor als het straks kouder wordt.
Het terras is afgezet met bloembakken met kleine cipressen.
Als voorgerecht nemen we meloen met prosciutto voor 13 euro. Het smaakt prima naar de twee basisingrediënten; verder is er weinig mee gedaan. Anderen nemen tutto a tavole, een gevarieerde mix van allerlei hapjes, voor € 12,50. Dat is een smakelijke binnenkomer. Er zit een klein stukje citroen bij dat ik zorgvuldig bewaar voor bij het volgende gerecht. Mijn grote roerganger heeft goed ingeprent dat de gerechten vaak de zuren moeten ontberen en dat zal mij niet gebeuren! Een gewaarschuwde Ballabona telt voor twee.
De vegetarische schotel tagliatelle met stukjes tomaat en basilicum is wat saai, de linguine alla vongole is daarentegen goed van smaak; het is wel wat lastig eten, maar dat hoort erbij. De getrancheerde ossehaas (filetto) met haricots verts (24 euro) is goed, maar hier ontbreekt het aan de zuren en komt mijn met gewaarschuwde en vooruitziende blik bewaarde stukje citroen van het eerste gerecht van pas om het geheel op smaak te brengen. Als nagerecht nemen we onder meer een scroppino, (8 euro) een verfrissend dessert op basis van wodka en prosecco. Goed.
Al met al is het een smakelijke maaltijd, goed voor hoge cijfers, maar het gehele avondje-lekker-uit-gevoel komt niet op gang door de rommelige, ongeïnteresseerde bediening en ergernis om voor gewoon water te moeten betalen. De gerechten zelf waren ook al fors geprijsd. Mijn idee bij uit eten gaan is dat je vanaf binnenkomst verwend moet worden, en dat ligt dus zeker niet alleen aan de kok! Adequate bediening, snel een hapje en een drankje op tafel en ik voel me meteen thuis. Als de ergste trek verholpen is, is het prettig om uitgebreid de kaart te bestuderen, en zeker niet in omgekeerde volgorde.
Gearchiveerd onder: Columns Amsterdam
